Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit de Odysseus heb gelezen. Niet de oorspronkelijke versie maar ook niet eens een moderne hertelling zoals bijvoorbeeld de versie van Imme Dros. Natuurlijk weet ik wel ongeveer de grote lijnen van het verhaal, maar daar blijft het daar dan ook bij. Die lacune moet binnenkort maar eens goed gemaakt worden, als ik weer zin heb om een pittige klassieker te lezen. Na dat ik mij door Don Quixote heb heen geworsteld, zou dat wel eens even kunnen duren voordat ik daar warm voor loop.

Omdat verreweg de meeste verhalen en met name de klassiek geworden mythes, legendes en andere beroemde verhalen allen vanuit een mannelijk perspectief geschreven zijn, startte de uitgeverij Canongate een speciale serie The Myths waarbij mythen en legenden opnieuw worden verteld door hedendaagse auteurs vanuit het perspectief van de vrouw. Margaret Atwood werd gevraagd om iets te schrijven over Penelope, de vrouw van Odysseus en dat werd het boek The Penelopiad. In dit boek vertelt Atwood het verhaal van Penelope en haar twaalf dienstmeisjes, die bij terugkomst van Odysseus zonder pardon opgehangen werden. Gezien de achtergrond van Atwood als literatuurwetenschapper en feministisch schrijver, lijkt dit een perfecte opdracht voor haar.Atwood_Penelopia

Heel eerlijk was ik enigszins teleurgesteld na het lezen van dit boek. Wat ik verwachtte was het verhaal van Penelope. Wat deed zij in de twintig jaar die haar man op in oorlog en op zee doorbracht? Zij runde het hele koninkrijk en voedde haar zoon op. Hoewel deze vraag wel op de achterflap gesteld wordt, wordt deze niet in het boek beantwoord. We beginnen bij het beginnen en Atwood heeft het halve boek nodig om Penelope op te laten groeien, Odysseus te laten ontmoeten en met hem naar Ithaca te laten afreizen.

Vervolgens vertrekt Odysseus naar Troje, maar op driekwart van het boek is hij alweer terug en gaat het verhaal over wat Odysseus deed toen hij weer terugkwam. Atwood houdt dus maar vijfentwintig procent van het boek over om te vertellen over de periode dat Penelope alleen was. Daarnaast is het een kort boek, waardoor er eigenlijk geen tijd is om het verhaal van Penelope goed uit te diepen. Daardoor wordt Penelope in een soort van slachtofferrol geduwd in plaats van dat zij daadwerkelijk de hoofdpersoon van haar eigen verhaal kan zijn. Nu blijft ze een verhaalelement binnen het verhaal van haar man. Ik moet hierbij wel eerlijk toegeven dat ik The Penelopiad niet kan inpassen in het oorspronkelijke verhaal, omdat ik het niet gelezen heb.

En nog een laatste puntje van kritiek: het frame dat Atwood gekozen heeft om haar verhaal te doen. Ze laat Penelope spreken vanuit Hades, de onderwereld en positioneert Penelope daarmee in de moderne tijd. Er zitten verwijzingen in naar Adolf Hitler en Marilyn Monroe. Dit heeft een bevreemdend effect op de lezer: er ontstaat een dubbele laag die alleen maar verwarrend en niet verhelderend werkt en weinig toevoegt aan het verhaal. Over het algemeen een vermakelijk boek om te lezen maar maakt de verwachtingen niet waar.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s