Vijf redenen waarom je een potlood moet gebruiken tijdens het lezen

Toen ik nog studeerde, gebruikte ik afgescheurde stukjes post-it om een belangrijke passage in een boek te markeren. Heel af en toe onderstreepte ik zelfs een quote met een potlood zodat ik die kon gebruiken tijdens het schrijven van een essay. Het gebruik van iets anders dan potlood was uit den boze en het onderkriebelen van een roman al helemaal. Boeken moeten zo netjes mogelijk gelezen worden: ik heb een hekel aan mensen die hun boeken onderknoeien, de kaft verbuigen, de hoekjes van de pagina ombuigen  of op enig andere wijze hun boek mishandelen. Tot ik Hoe lees ik? van Lidewijde Paris las.

Er waren al diverse mensen in mijn leven geweest die een lofzang gaven op het onderkriebelen van de marges, voorbladen, lege bladzijden aan de achterkant en alle andere lege plekken die je in een boek kunt vinden. Tot nu toe stond ik daar altijd boven maar door Lidewijde Paris ben ik toch enigszins aan het twijfelen gebracht.

Toevallig viel het lezen van haar boek min of meer samen met het voornemen om iets ‘meer’ te doen met de boeken die ik las en zo begon dit blog. In januari las ik 12 boeken, wat ik aan de ene kant heel fijn vind want meer boeken is beter, maar aan de andere kant wilde ik niet meer in dezelfde valkuil stappen waar ik vijf jaar geleden in stapte, dat ik zoveel boeken las (150 toen) dat ik niet meer wist wát ik nou eigenlijk had gelezen. Dat was toch wel een beetje zonde van de moeite die ik in die boeken had gestoken.

Wellicht dat bloggen daarom een redmiddel zou zijn omdat ik dan door middel van het schrijven van recensies beter na moest denken over wat ik had gelezen, hoe het boek in elkaar steekt en wat ik er van vindt. Paris hield een overtuigend pleidooi voor het gebruik van potlood en legde daarbij ook uit wat zij dan markeert. Vol ijver ging ik de volgende boeken die ik las met potlood te lijf, maar inmiddels zit daar ook weer aardig de klad in.

Bookmarkings

Tot ik dit vlammende betoog las. Na het lezen van dit betoog durf je geen boek meer te lezen zonder een potlood in de aanslag te hebben. Daarom hierbij vijf redenen waarom je jezelf dan toch maar over die angst voor geklieder in je boek heen moet zetten:

  1. Je begrijpt beter wat je leest

Door aantekeningen te maken, ga je patronen herkennen en daarmee de belangrijke thema’s in het boek. Om een boek echt goed te begrijpen, moet je in gesprek met de auteur. En dat kan dan weer op papier.

  1. Je onthoudt beter wat je leest

Hoe frustrerend is het als je na het dichtslaan van je boek eigenlijk niet meer weet waar het verhaal nou eigenlijk over ging? Door actief te lezen onthoud je beter wat je leest.

  1. Je kunt snel terugvinden wat je van een boek vond

Als het boek ter sprake komt, of als je besluit een boek te herlezen, kun je snel bladeren door je aantekeningen om te ontdekken hoe het boek beviel en welke opmerkingen en vragen je de vorige keer had.

  1. Je leert betere vragen stellen

Voor mij geldt: ik ga pas denken als ik schrijf of praat. Zolang ik niets op papier zet of hardop formuleer denk ik altijd dat ik goed uitgewerkte gedachtes hebt maar dat valt altijd vies tegen. Door je vragen en opmerkingen te moeten verwoorden in de marges, leer je scherper vragen formuleren.

  1. Je haalt meer plezier uit lezen

Een inkopper en eigenlijk een samenvatting van de bovenstaande vier redenen maar voor mij geldt dit zeker. Goed, als ik een Baantjer lees dan hoeft dat echt niet met een potlood er naast maar voor anderen boeken verhoogt het mijn leesplezier als ik weet dat ik ook een poging heb gedaan om de diepere lagen aan te boren.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s