Ezels en Windmolens | Don Quixote door Cervantes

Iedereen weet wel ongeveer waar het verhaal van Don Quixote over gaat: er is iets met windmolens en iets met ezels en iets met een vrouw. Heel veel verder gaat die kennis vaak niet. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat dit voor mij tot een week geleden ook gold. Don Quixote is zelfs zo doorgedrongen in onze cultuur dat ik onbewust waarschijnlijk al meerdere hertellingen heb gelezen. Ik kan mij in ieder geval nog een verhaal uit de Donald Duck herinneren. Net als Casanova is Don Quixote een icoon geworden.

Een paar jaar geleden kocht ik een goedkope Engelse vertaling omdat ik toch ooit wel een keer aan de bak moest. Dit jaar kwam Don Quixote op de stapel voor 2017 terecht als optie voor een boek dat voor 1917 gepubliceerd is. In eerste instantie was ik van plan om hem te bewaren tot de vakantie omdat ik er dan tenminste even langere blokken tijd voor kon vrij maken en er zo niet te lang over zou doen. Maar vriendlief overtuigde mij ervan dat het beter was om nu alvast Don Quixote uit de weg te ruimen zodat ik tijdens de vakantie weer andere boeken kon lezen. En gelijk had hij.

Cervantes_Quixote

Net als alle andere Wordsworth uitgaven begint Don Quixote met een inleiding van een literatuurwetenschapper. Meestal lees ik de inleiding pas achteraf omdat ik bang ben dat het verhaal anders verpest is; maar in dit geval wist ik toch wel zo ongeveer de grote lijnen van het verhaal en leek het mij prettig om iets meer achtergrond te hebben voorafgaand aan het lezen. Uiteindelijk was ik wel blij dat ik dat gedaan heb: het verhaal wordt er leesbaarder door en je verdwaalt minder in het toch ietwat onduidelijke plot.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Don Quixote een pittig boek vond om te lezen. Ik verloor makkelijk mijn concentratie, volgde niet alle verhaallijnen helemaal en op sommige momenten was het ronduit saai. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met een gebrek aan achtergrondinformatie. Het zal vast ook niet hebben geholpen dat ik lees in de trein en voor het slapen gaan; niet altijd de momenten waarop je concentratie maximaal is. Ik vond Don Quixote lezen als een parodie op de klassieke Arthurlegenden. Of dit de bedoeling is geweest van de schrijver, weet ik niet. Alle klassieke elementen van een goed ridderverhaal zijn aanwezig en daar wordt de draak mee gestoken.

In zijn inleiding benoemt Stephen Boyd dat het bijzondere aan Don Quixote is, dat de auteur niet in de verleiding komt om Don Quixote als een soort slapstick een eindeloze stroom van doldwaze avonturen mee te laten maken; maar juist ook diepte geeft aan de ‘gekte’ van Don Quixote door een ander perspectief te kiezen en de gekte op een andere manier uit te diepen. Los daarvan blijft Don Quixote een grappig boek. De ironie druipt van het tweede deel af wanneer Cervantes de schrijver van de ‘nepversie’ van het tweede deel op de hak neemt. Mijn advies? Lees, laat over je heen komen; geniet van dat wat blijft hangen en accepteer dat je soms diepere lagen mist.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s